13 urteren ondoren, Kerobiak agur esan zigun

Kerobia talde nafarrak banatzea erabaki zuen uztailean. Hamahiru urtean sei disko argitaratu eta ehunka kontzertu eskaini eta gero, taldearekin aurrera ez jarraitzea erabaki zuten. Eta horretaz beraien webgunearen bitartez helarazi ziguten gutun baten bidez ohartu giñen: Hau dio oharrak, hitzez hitz:

“Hitz hauek “agur” bat helarazteko dira. Agur esateko ordua heldu zaigu. 2001eko Abenduan sortu genuen Kerobia izeneko abentura hau hemen amaitzen da. 13 urte ondoren, hau dagokigula sentitzen dugu.

Ibilbidea luzea izan da eta batez ere oso esperientzia handia, osoa. Ibilbide bat jorratu dugu, hamaika gora beherekin, hamaika erabakiren, hamaika proiektu ezberdinekin gauza bakar baten barruan: Kerobia.

Eta zergatik agur? Urtebete baina gehiago pasatu da Supernova kaleratu genuenetik. Geroztik hainbat ideia, ekimen eta burutazio eduki ditugu. Baina ez dugu gure burua, horiei aurre egiteko egoera batetan ikusi.

13 urte hauetan zehar, Kerobiak bere proposamen xumea utzi du mundu honetan: 6 diska, hamaika kontzertu eta horrekin batera, batzuren bizitzan txoko txiki bat utzi izana espero dugu. Orain, garen ekipo bezala, gure indarrak beste norabait bideratu behar ditugularen uste osoa dugu.

Momentu honetan, guk, hitz hauek sinatzen ditugunok, Kerobia gure buruan bizirik geratuko den zerbait dela baieztatzen dugu. Gainera, aldez aurretik badakigu gurekin nolabaiteko lotura eduki duten horien izenean ere hitz egiten dugula hau baieztatzen dugunean.

Mila esker guztioi eta mila esker Kerobia, eman diguzun guztiagatik.

#AgurKerobia

Kerobia”

Honen harira, nik neuk eta Loreto Larumbek Radio Euskadin udara honetan egin genien elkarrizketa uzten dizuet hurrengo estekan eskuragarri: 

Kerobia taldeari elkarrizketa

...

Goizeko 9ak ziren Leitzatik Iruñarantz abiatu naizenean. Ez zuen hotzik egiten, ezta berorik ere. Abiatu, eta orain arte ohartu ez moduan ohartu naiz gaurkoan udazkena hemen dela. Basoak kolore naranja gorrixka du jada eta bizilekutzat dudan leku pribilegiatua benetan pribilegiatu dela jakin dut. 

Iruñera heldu naizenerako 9:45 ziren. Iruñeko kaleetan zertxobait galdu ondoren iritsi naiz aparkalekura. Nire kotxe beltza 505 zenbakidun aparkalekuan utzi, ondo memorizatu zenbakia badaezpada (egun batean ibili bainitzen ordu erdi bueltaka nire autoaren bila), eta Gaztelu Plazara iristeko jarraitu beharreko bideari ekin diot. 

Café Iruñan da hitzordua 10:30etan. 10:10etarako bertan nitzen eta kafe bat eskatu dut. Kamera toki egokian kokatu, guztia ederki ateratzeko premisarekin, eta gaderak egiteko modu egokia pentsatzeari ekin diot. Azken uneko aldaketa batzuk egin eta unea helduko zain egon naiz.

Ez dut ukatuko, urduri negoen. 

10:30 puntu puntuan, baina minutu batzuk gehiago behar izan ditu iristeko. 

Badator. Jasandako gaixotasunaren ondorioak nabariak dira, baina pauso tinkoa dakarki. Irrifar ederra luzatu dit eta nik eserlekutik altxatzeari ekin diot. Iritsi da Nafarroako eskuinaren alternatiba miretsia. 

Ez nekien zer nola agurtu, baina berak bi muxu luzatu dizkit, eta nik erantzun noski. 

Une horretan bertan nire kamera marroia martxan jarri, eta galderak egiteari ekin diot. Benetan elkarrizketa ederra eskeini dit, eta oso hizketaldi erosoa izan da. 

Hizketaldiko nondik norakoak, laster izango dituzue ikusgai, entzungai, eta baita irakurgai ere, buruan dudan elkarrizketa literario ederra, idaztea lortzen badut behintzat. Ez da nonbait lan makala izango.

Bittarten, disfrutau ta ongi izan.